arrivé !!!

Op het ticketje met onze inlog-gegevens voor de computer in het cybercafé staat ‘bonne chance’ … en dat zullen we hier precies wel nodig hebben om ooit te kunnen genieten van de luxe ‘het internet’. Tot vandaag was er nergens in Port Gentil een internetverbinding te vinden. Deze morgen, toen we na 45 min ons eerste blog hadden getypt … viel de verbinding weg … ! Vandaar dat we het deze keer opnieuw proberen met een word documentje die we hopelijk op het internet hebben gekregen … !

Tot zover de praktische beslommeringen hier … want voor de rest gaat het na 6 dagen Gabon geweldig met ons. Maar laten we beginnen bij het begin … woensdag 25 januari werden we omstreeks 18u opgewacht in de luchthaven door Soeur Julia. Een Italiaanse zuster die duidelijk haar weg kent in de administratieve jungle van Gabon. Zij zorgde ervoor dat de douane geen schijn van kans had om ons in het ootje te nemen en zorgde voor het langverwachte visum! We kunnen onszelf dus officieel ‘leken-missionaris’ noemen (als dat geen titel is om aan je voordeur te hangen). Onmiddellijk werd Karolien’s ‘relativeringsvermogen’ getest … want hoe kon het ook anders … 1 valies was vermist. Natuurlijk net de valies met alle medicatie, gezelschapspelen en alle technische apparatuur EN niet te vergeten een verrassing van het thuisfront. Maar ‘rien a faire’ … in ieder geval sinds vandaag weten we officieel dat hij Parijs nooit had verlaten en dus pas gisteren is achter gestuurd naar Libreville. Nu moet het enkel nog op ons “(schier-)eiland” geraken … want ondanks de eerste planning zijn wij dus al in Port Gentil aangekomen en is de helse boottocht (voor Karolien) nu al achter de rug. Om naar Port Gentil te kunnen reizen moet je namelijk de boot nemen. Voor ons vertrek hadden we al wilde verhalen gehoord over deze tocht. Vol goede moed nam Karolien dus een overdosis toeristiel. Toen er bij het begin echter aan alle passagiers ‘kotszakjes’ werden uitgedeeld werd pas duidelijk dat het menens was. De details zullen we jullie besparen … maar Karolien heeft de prijs van haar ticket in zakjes terugverdiend en beloofde plechtig om na 2 uur op de boot te gaan zwemmen naar Port Gentil.

Dus sinds donderdag zijn we aangekomen bij de zusters van Don Bosco, aka ‘les cocotiers’. We werden opgewacht door een enthousiast ontvangstcomité die ons naar onze eerste, maar tijdelijke verblijfplaats bracht (chez maman Mélanie). Een super-sympathieke vriendin van de zusters, die al lachend de mama van Don Bosco wordt genoemd. We verblijven hier in grote luxe … een airco in de kamer, in het weekend een ontbijt met verse koffiekoeken en als we geluk hebben zelf een douche met stromend water. Gelukkig zijn er steeds emmers voorzien die gevuld worden wanneer er water beschikbaar is … zodat we ons overdag ook kunnen verfrissen wanneer er niets uit de kraan komt. Na 6 dagen beseffen we al ten volle de luxe van stromend water die zomaar uit je kraan komt … !

Op dit moment hebben we nog wat ‘vakantie’. Aangezien hier vorige week de grote gekte van de ‘African Cup Voetbal’ is losgebarsten (dit jaar georganiseerd door Gabon en Equatoriaal Guinea) … heeft de president beslist om alle scholieren 3 weken vakantie te geven … wat betekend dat wij hier voorlopig “werkloos” zijn en dus even de tijd hebben om wat te acclimatiseren en te wennen. Maar hebben de voorbije dagen zeker niet stilgezeten:

- Vrijdagavond speelde Gabon tegen Marokko een beslissende voetbalmatch … en daarbij mochten wij als nieuwe ‘Gabon-supporters’ toch niet ontbreken. We gingen de match kijken op een groot scherm op een nabijgelegen groot scherm. Wat een ‘gekte’ we daar zagen onbeschrijfelijk. Gabon won de match met 3-2 (waarin de laatste goal werd gescoord in de 97’ min). Zelfs voor Karolien als echte voetballeek was het nagelbijten. De vreugde na de overwinning was onbeschrijfelijk … iedereen ging de straat op … met veel getoeter en lawaai met Port Gentil op z’n kop gezet. Dat zal wat geven moesten ze ooit de CAF winnen op 13 februari.

- Ondertussen hebben we ook al enkele ‘we zien wel waar we uitkomen’ wandelingen achter de rug. Heerlijk om te verdwalen in een stad als Port Gentil. Een stad die volledig is afgesloten van de rest Gabon en waar de atmosfeer toch gemoedelijker is dan in de hoofdstad Libreville. Men vertelde ons bij onze aankomst dat dit de stad is waar ‘iedereen iedereen’ kent … en alhoewel dit met 125 000 inwoners moeilijk te begrijpen valt komen we tijdens onze dagelijkse wandeling toch iedere dag meer mensen tegen die ons begroeten.

- Op zaterdag gingen we samen met Meg (een Amerikaanse die hier ook als vrijwilligster aan de slag is) op uitje naar het strand. Een plaatje zoals vaak in de boekjes is te zien … (alleen wat bedoezeld door de vele olieboten – en platformen die voor de kust van Port Gentil te vinden zijn). Desalniettemin werd het een heerlijke namiddag waarbij er vooral werd ‘gepootjebaad’, gezwommen, … en zalig genieten van de schaduw onder een parasol. We werden ook vergezeld door enkele animatoren die binnen de cocotiers verantwoordelijk zijn voor de animatie tijdens de ‘patronaatswerking’ op zondag. Je kan het het beste vergelijken met een wekelijkse jeugdbewegingsnamiddag.

- Op zondag namen we dus voor het eerst deel aan ‘le patronat’. Maar voor we ons weer even helemaal in ‘jeugdbewegingatmosferen’ begaven gingen we eerst naar de mis. Een traditie die hier in Gabon nog groot succes kent. Er zijn dagelijks verschillende missen waarbij de kerk telkens overladen vol zit. Voor onszelf hebben we beslist om 1 maal per week op de kerkbanken te gaan zitten … en dit op zondag. Enkele weetjes over de mis volgen in ons volgend blog (anders hebben we binnenkort misschien niets meer om over te schrijven). In de namiddag trokken we dus onze short en teva sandalen aan en gingen we aan de slag tijdens het ‘patronat’. Bram ging mee naar de werking in één van de buitenwijken & Karolien bleef ter plaatse (dit wil zeggen bij les cocotiers en dus de (school-)gemeenschap waar de zusters en wij binnenkort verblijven)! Er werden verschillende spelletjes gespeeld, waarbij het feest van Don Bosco centraal stond. We denken hier toch allebei echt ons ‘ei in kwijt te kunnen’ … . Eens we wat gewoon zijn geworden aan de Franse taal (want die is toch wel wat moeilijker dan we hadden verwacht) en we de kinderen wat leren kennen … !

- Vanavond is er trouwens een groot feest om ‘Don Bosco’ te eren en te vieren. Dat wil zeggen dat we vanavond onze beste kleren bovenhalen (en eerst nog eens strijken) en we ons voetjes onder tafel kunnen steken … want daar kunnen we zeker ook niet over klagen. De tafel wordt iedere dag rijkelijk gedekt en we komen zeker niets tekort.

Voorlopig genieten we nog van alle plaatselijke specialiteiten (al laat Karolien voorlopig het vlees en de vis nog aan haar neus voorbij gaan) … al zal er binnenkort vast en zeker een moment verlangen waarbij we allebei verlangen naar de gevarieerde Belgische keuken.

- … en zo kunnen we nog wel even doorgaan … zoveel indrukken, nieuwe impressies, nieuwe mensen, een ‘vreemde taal’, een nieuwe gemeenschap, een nieuwe stap in ons leven het samenwonen, … we laten het voorlopig nog even gewoon op ons afkomen & beloven jullie (als er internet is) om jullie regelmatig op de hoogte te houden van ons dagdagelijkse leventje hier. Voorlopig houden we alles mooi bij in ons ‘avonturenboek’ … dus wees gerust jullie zullen hier nog genoeg leesplezier krijgen! MAAR natuurlijk zijn wij ook nieuwsgierig naar wat er in jullie leven allemaal gebeurd … aarzel dus zeker niet om berichtjes te posten, mailtjes te sturen en te reageren op dit blog … !

Tot blogs!

Lieve groeten,

B&K

Ps: foto’s volgen van zodra we onze valies hebben waarin het nodige kabeltje zit!